उद्याला घाबरू नका… कारण काळने आपल्याला खूप काही शिकवले आहे..!
(लेखक व संकलन प्रशांत बाफना 8055440385)
आयुष्याच्या प्रवासात काही रस्ते असे असतात, ज्यावरून चालताना पायांपेक्षा मन जास्त जखमी होतं. काही दिवस अशा आठवणी देऊन जातात, ज्या विसरायच्या असतात,काही माणसं अशा जखमा देऊन जातात, ज्या दिसत नाहीत पण आयुष्यभर जाणवत राहतात. काही अपयशं आपला आत्मविश्वास हिरावून घेतात, तर काही परिस्थिती आपल्याला स्वतःच्याचं सामर्थ्यावर प्रश्न विचारायला भाग पाडतात.
*पण एक गोष्ट लक्षात ठेवा, मित्रांनो..गेलेला काळ आपली शिक्षा नसतो, तर तो आपल्या उद्याची तयारी असतो.काल कितीही कठीण असला, कितीही वेदनादायी असला, तरी तो आता इतिहास आहे. त्याला बदलता येणार नाही, पण त्यातून शिकून स्वतःला बदलता नक्की येतं. म्हणूनच भूतकाळाच्या राखेत बसून वर्तमान जाळण्यापेक्षा, त्याच राखेतून नव्या स्वप्नांचा अंकुर उगवणं अधिक शहाणपणाचं आहे.*
आयुष्यात आलेल्या संकटांनी जर तुम्हाला तोडलं असेल, तर स्वतःला दोष देऊ नका. कारण तुटलेली माणसंही पुन्हा उभी राहू शकतात,फक्त त्यांना स्वतःवरचा विश्वास पुन्हा जागवावा लागतो.
कधी कधी आयुष्य आपल्याला अशा वळणावर आणून उभं करतं, जिथे पुढचा रस्ता दिसत नाही. अंधार इतका दाट असतो की पहाटेची कल्पनाही अशक्य वाटते. पण लक्षात ठेवा..अंधार हा प्रकाशाचा शेवट नसतो, तर तो प्रकाश येण्यापूर्वीचा काळ असतो.
*म्हणून उद्याची चिंता करून आजचा श्वास वाया घालवू नका..*
उद्याला काय होईल, कोण भेटेल, कोण साथ सोडेल, कोणती संधी मिळेल, कोणतं संकट उभं राहील हे आपल्या हातात नसतं. पण उद्याला सामोरं जाण्याची आपली मानसिक तयारी आपल्या हातात असते.
कालने जर तुम्हाला शिकवलं असेल की प्रत्येकजण आपला नसतो, तर उद्या योग्य माणसांची किंमत ओळखा..कालने जर अपयश दिलं असेल, तर उद्या अनुभवाच्या ताकदीने पुन्हा प्रयत्न करा..कालने जर विश्वासघात दिला असेल, तर उद्या कटु होऊ नका; फक्त अधिक शहाणे व्हा..कालने जर तुम्हाला रडवलं असेल, तर उद्या त्या अश्रूंना तुमच्या जिद्दीचं पाणी बनवा..आणि कालने जर तुम्हाला एकटं केलं असेल, तर उद्या स्वतःचीच सर्वात मजबूत सोबत बना.
*कारण आयुष्यातील सर्वात मोठी ताकद बाहेरून मिळत नाही, तर ती आपल्या आत जन्माला येते.*
आपण अनेकदा भविष्याची भीती बाळगतो, कारण आपल्याला वाटतं..“पुन्हा काही वाईट घडलं तर?” पण स्वतःला एकदा विचारा “यापूर्वी मी किती काही सहन केलं आहे, तरीही आज मी उभा आहे… मग उद्याची भीती कशाला?”
तुम्ही ज्या संकटातून वाचलात, त्याने तुम्हाला कमजोर नाही तर अधिक कणखर केलं आहे. ज्या अश्रूंनी तुमचे डोळे भरले, त्यांनी तुमची दृष्टी अधिक स्पष्ट केली आहे. ज्या अपयशांनी तुमची पावलं थांबवली, त्यांनीच तुम्हाला पुढच्या वाटेची दिशा दाखवली आहे..म्हणूनच आपल्या जखमांकडे कमकुवतपणाच्या खुणा म्हणून पाहू नका; त्या आपल्या संघर्षाच्या पदकांसारख्या जपा.
आयुष्य म्हणजे नेहमी जिंकत राहणं नाही.
आयुष्य म्हणजे पडल्यावर पुन्हा उठणं.
हरल्यानंतर पुन्हा प्रयत्न करणं.
तुटल्यानंतर पुन्हा स्वतःला जोडणं.
आणि संपल्यासारखं वाटत असतानाही पुन्हा सुरुवात करण्याचं धाडस करणं.
*कधी कधी नवी सुरुवात करण्यासाठी नवीन आयुष्याची गरज नसते, जुन्या आयुष्याकडे पाहण्याचा नवा दृष्टिकोन पुरेसा असतो.*
म्हणून आज स्वतःशी एक करार करा..
जे गेलं, त्याला जाऊ द्या. जे शिकवलं, ते मनात ठेवा. जे दुखावलं, त्यातून सावरून घ्या...जे उरलं आहे, त्याची कदर करा.
आणि जे येणार आहे, त्याचं स्वागत धैर्याने करा.
*कारण उद्या कदाचित कालपेक्षा सुंदर असेल...कदाचित नसेलही.*
पण एक गोष्ट आपल्या हातात नक्की आहे, मित्रांनो..उद्याला सामोरं जाणारा आपण कालपेक्षा अधिक मजबूत, अधिक समंजस आणि अधिक सजग असू शकतो.
आयुष्याने कितीही परीक्षा घेतल्या तरी मनातली आशा मरू देऊ नका. कारण परिस्थिती बदलायला वेळ लागू शकतो, पण दृष्टीकोन बदलला की जगण्याची दिशा लगेच बदलते.
म्हणून उद्याला घाबरू नका…कारण तुम्ही कालच्या वादळातून वाचलेले आहात..तुमच्या आत अजूनही श्वास आहे, स्वप्नं आहेत, जिद्द आहे आणि पुन्हा उभं राहण्याची क्षमता आहे.
*आजचा दिवस तुमच्या हातात आहे...आजची पावलं तुमच्या हातात आहेत...आजची निवड तुमच्या हातात आहे.*
काल तुमची ओळख नाही;तो तुमचा अनुभव आहे.आज तुमची संधी आहे;आणि उद्या तुमची शक्यता आहे..म्हणून मागे वळून पाहताना पश्चात्तापापेक्षा कृतज्ञता ठेवा आणि पुढे पाहताना भीतीपेक्षा विश्वास ठेवा.
कारण आयुष्य किती वेळा आपल्याला हरवतं, यापेक्षा आपण किती वेळा स्वतःला पुन्हा शोधतो, याला अधिक महत्त्व असतं.
उद्याची भीती बाळगू नका…काळने तुम्हाला जखमी केलं असेल,
पण त्याच काळने तुम्हाला उद्याशी लढण्याची ताकदही दिली आहे..!
*चालत राहा…शिकत राहा…सावरत राहा…आणि सर्वात महत्त्वाचं..स्वतःवरचा विश्वास कधीही हरवू नका,
